Ewangelizacja uliczna

Historia ewangelizacji ulicznych na Starówce w Warszawie prowadzonych przez Odnowę w Duchu Świętym sięga lat 70-tych XX wieku. Na przełomie lat 70 i 80-tych ks. Andrzej Grefkowicz przebywał na miesięcznym wyjeździe w Belgii i Francji. Tam miał okazję poznać dokładniej metody ewangelizacji ulicznych robionych przez tamtejsze wspólnoty. Najbardziej konkretną formą wydawał się sposób ewangelizacji wspólnoty Emmanuel, z którym ksiądz miał okazję zetknąć się w Paryżu. Ludzie z owej wspólnoty najpierw mieli godzinę spotkania modlitewnego, a następnie dzielili się na małe grupy liczące około 30-50 osób, wychodzili na ulice i śpiewali. Do osób, które zatrzymywały się i słuchały, podchodziły osoby z tej grupy i rozmawiały. A więc były tu dwa elementy: śpiew i rozmowy. Po powrocie księdza Andrzeja do Polski z powodu panującego wtedy ustroju komunistycznego takie ewangelizacje uliczne w naszym kraju nie za bardzo były możliwe. Na początku lat 80-tych pojawiły się w Warszawie w ramach Odnowy w Duchu Świętym pierwsze takie inicjatywy – grupa muzyczna śpiewała, a osobom, które się zatrzymywały, proponowano modlitwę wstawienniczą. Potem nastąpiła większa przerwa, a powróciliśmy z ewangelizacjami ulicznymi po przełomie roku 1989.

Po kursie Pawła, który ksiądz Grefkowicz przeżył w Rzymie, od roku 1995 nastąpiło wznowienie inicjatywy ewangelizacji ulicznych. Początkowo był to sam śpiew, a przygotowane osoby prowadziły rozmowy z osobami, które się przy nas zatrzymywały. Szukaliśmy miejsca tych ewangelizacji, początkowo był to pl. Zamkowy przy kolumnie Zygmunta, następnie Rynek Starego Miasta, aż w końcu najlepszym miejscem okazało się być miejsce za Barbakanem przy kościele oo. Paulinów na ul. Długiej. Stopniowo ewangelizacje uliczne oprócz śpiewu i rozmów zostały wzbogacone o inne formy.

Obecnie zaczynamy ewangelizacje uliczne spotkaniem modlitewnym i krótkim spotkaniem organizacyjnym, następnie wychodzimy przed kościół oo. Paulinów, gdzie przez około 2 godziny trwa ewangelizacja. W tym czasie przeplatają się w niej takie elementy jak: muzyka (śpiew), dramy/krótkie spektakle (obecnie często z udziałem szczudlarzy, którzy mocno przyciągają uwagę w takim miejscu jak ulica), taniec, świadectwa, rozmowy bezpośrednie w parach z osobami, które zatrzymują się przy naszej grupie, modlitwa wstawiennicza (omadlamy całość ewangelizacji, poszczególne posługi, istnieje także możliwość przyprowadzenia do modlitwy wstawienniczej osób, z którymi rozmawiamy). 

Jako odpowiedź na poszukiwanie rozwiązania problemu, by nie brano nas na ulicy za sektę, pojawił się pomysł bannera ze słowami papieża Jana Pawła II „Otwórzcie drzwi Chrystusowi”. Z jednej strony podkreśla on tożsamość grupy, a z drugiej strony jest formą ewangelizacji wizualnej. Wierzymy, że sieje swoje ziarno w sercach ludzi, którzy może nawet nie zechcą się zatrzymać, ale przechodząc przeczytają te słowa i coś zacznie pracować w ich sercu.

Wśród osób, które spotykamy na ewangelizacjach, są osoby, które decydują się na zmianę życia, na zaproszenie Jezusa do swojego życia i uczynienia Go swoim Panem i Zbawicielem, część osób decyduje się na wejście do wspólnoty, na pełniejsze życie chrześcijańskie, ktoś po wielu latach decyduje się iść do spowiedzi. Są świadectwa osób, które zostały dotknięte przez sam śpiew, były nawet przypadki obcokrajowców, którzy nawet nie znając języka polskiego, zostali mocno poruszeni przez Pana Boga w czasie słuchania wykonywanych przez nas pieśni. Dzięki uczestniczeniu w tych ewangelizacjach formują się także sami ewangelizatorzy.

Ewangelizacje odbywają się cyklicznie co roku – od maja do października, mniej więcej raz w miesiącu. Za całość odpowiedzialny jest ks. Andrzej Grefkowicz.
Widzimy coraz mocniej potrzebę wyjścia żywego Kościoła poza mury budynków, wyjścia z Miłością do ludzi, którzy sami z założenia już nie przyjdą do kościoła.